Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ο μικρός πρίγκιπας, Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ - Αποσπάσματα (περί ανθρωπίνων σχέσεων)

"...«Όχι» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Ψάχνω για φίλους. Τι θα πει "εξημερωμένη";» «Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό» είπε η αλε­πού. «Θα πει "να κάνεις δεσμούς"...» «Να κάνεις δεσμούς;» «Ασφαλώς» είπε η αλεπού. «Για μένα είσαι ως τώρα μονάχα ένα αγοράκι, ίδιο κι απαράλλαχτο με εκατό χι­λιάδες άλλα αγοράκια. Και δε σ' έχω ανάγκη. Ούτε κι εσύ με έχεις ανάγκη. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλε­πού, ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με εξημερώσεις, θα έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σέ­να μοναδική στον κόσμο...»"

"«Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, με κυνη­γάνε οι άνθρωποι, Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Κάπως βαριέμαι λοιπόν. Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ' όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με καλούν έξω απ' τη γη, σαν να 'ναι μουσι­κή. Ύστερα δες! Να, κάτω εκεί, βλέπεις εκείνα τα σπαρμένα χωράφια; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι δε μου χρειάζεται, Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμί­ ζουν τίποτα. Κρίμα, ε! Εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ' εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάρι θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγα­ πάω τη βουή του ανέμου μες στα στάχυα». "

"...«Δε μαθαίνεις παρά τα πράγματα που εξημερώνεις» είπε η αλεπού. «Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Όλα τα παίρνουν έτοιμα από τα μα­ γαζιά. Αφού όμως δεν υπάρχουν μαγαζιά που να που­ λάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!» «Τι πρέπει να κάνω;» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή» απάντησε η αλεπού. «Θα κάτσεις πρώτα λίγο μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάω με την άκρη του ματιού και δε θα βγάλεις άχνα. Τα λόγια είναι που δημιουργούν τις παρεξηγήσεις. Κάθε μέρα όμως, θα μπορείς να κάθε­σαι και λιγάκι πιο κοντά...Την άλλη μέρα ξανάρθε ο μικρός πρίγκιπας. «Θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα» είπε η αλεπού. «Αν έρχεσαι, ας πούμε, στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θ' αρχίζω να 'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα περνά η ώρα, τόσο θα νιώθω ευτυχισμένη. Στις τέσσερις πια, θα πηγαινοέρχομαι και θ' ανησυχώ. Θ'ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας!  »"

"Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Και όταν πλησίασε η ώρα που θα έφευγε: «Αχ!» είπε η αλεπού. «Θα κλάψω». «Εσύ φταις» είπε ο μικρός πρίγκιπας, «εγώ δεν ήθε­λα το κακό σου, εσύ όμως ήθελες να σε εξημερώσω...» «Και βέβαια» είπε η αλεπού. «Όμως θα κλαις!» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Και βέβαια» είπε η αλεπού. «Επομένως δεν κέρδισες τίποτα!» «Κέρδισα» είπε η αλεπού, «κέρδισα το χρώμα του σταριού!» Και πρόσθεσε: «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλά­ βεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Όταν ξανάρθεις να με αποχαιρετίσεις θα σου χαρίσω ένα μυ­ στικό». Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλ­λα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το τριαντάφυλλο μου, δεν είστε ακόμα τίποτα» τους είπε. «Κανένας δε σας εξημέρωσε και δεν εξημερώσατε κανέναν. Είστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού σαν εκατό χιλιάδες άλλες. Γί­ναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο». Και τα τριαντάφυλλα στενοχωρήθηκαν. «Είστε όμορφα, μα είστε άδεια» τους είπε ακόμα. «Κανένας δε θα πεθάνει για χάρη σας. Βέβαια, ένας τυχαίος, περαστικός, θα νόμιζε ότι το δικό μου σας μοι­άζει, Όμως εκείνο, μόνο του, είναι πολύ πιο σπουδαίο απ' ό,τι είστε όλα μαζί, γιατί εκείνο το πότισα- γιατί εκείνο το έβαλα κάτω απ' τη γυάλα- γιατί εκείνο το προστάτεψα απ' τον αέρα- γιατί για χάρη του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις που άφησα για να γί­νουν πεταλούδες)- γιατί εκείνο τ' άκουσα να μου παρα­πονιέται ή να παινεύεται ή και, καμιά φορά, να σωπαί­ νει - γιατί είναι το τριαντάφυλλο μου». Και ξαναγύρισε στην αλεπού. «Αντίο» της είπε... «Αντίο» είπε η αλεπού. «Άκου το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Η ουσία δε φαίνεται με τα μάτια». «Η ουσία δε φαίνεται με τα μάτια» επανέλαβε κι ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται. «Ο καιρός που αφιέρωσες στο τριαντάφυλλο σου εί­ναι που κάνει το τριαντάφυλλο τόσο σημαντικό». «Ο καιρός που αφιέρωσα στο τριαντάφυλλο μου...» είπε κι ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται. «Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια» είπε η αλεπού. «Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Θα 'σαι για πάντα υπεύθυνος για κείνα που έχεις εξημερώ­σει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο σου...» «Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο μου...» επα­νέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται. "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου